Als we aankomen bij de verbouwing van een bungalow in Heerlen zit Luc met zijn collega’s een boterham te eten in wat later de woonkamer moet worden. We zoeken een rustig plekje en vragen wie is Luc Smeets?
“Zelf zeg ik altijd ‘unne jong oet Bung’, 55 jaar oud, getrouwd, een zoon van 17 die gehandicapt is en een dochter van 19”, zegt Luc lachend. “Mijn zoon heeft het syndroom van Pitt Hopkins wat gekenmerkt wordt door een verstandelijke ontwikkelachterstand. Hij woont sinds een maand in een woonunit in Maasveld en wordt van daaruit naar school gebracht. In het weekend halen we hem naar huis of we gaan bij hem op bezoek. Maar hij vergunt zich er gelukkig goed. Zijn zus heeft er meer moeite mee, want ze mist haar broertje.”
Luc is geboren in Maastricht maar verhuisden al snel naar Bunde waar hij nu nog woont. Echt stilzitten kan Luc niet. Het liefste scheurt hij òf op zijn motor door de velden òf rijdt op zijn Mountainbike. Twee- en vierwielers lopen als een rode draad door zijn leven.
“Na de HAVO heb ik een jaar fysiotherapie gedaan, maar dat was niks voor mij. Toen moest ik in militaire dienst en kwam ik terecht bij de Dienst Werkplaats Vrachtwagens, waar ik mijn vrachtwagenrijbewijs haalde”, verteld Luc. “Via avondschool heb ik autotechniek op MTS-niveau gedaan en een half jaar in een garage gewerkt. Dat beviel niet. Toen ben ik in de natuursteen gaan werken bij firma Moonen-Wanders. Dat heb ik 23 jaar gedaan en altijd in de buitendienst.
Thuis heeft hij een eigen garage waar hij in zijn vrije tijd graag aan auto’s of motoren klust, liefst als restauratieproject. Trots laat hij een foto zien van een knalrode Porsche tractor uit 1962. “Daar heb ik twee jaar aan gebouwd, onderdelen zelf gesmeed en een speciale zit voor mijn zoon gemaakt. Hij vond het geweldig om er mee te toeren, maar ik kreeg er pijn van in mijn rug. Het restaureren vond ik leuker dan het bezitten”, gaat Luc verder.
“Ik heb na Moonen-Wanders 7 jaar in Duitsland bij een oud-collega gewerkt waar we met keramische tegels werkten, maar in Duitsland werken beviel me niet meer. Ik had eerder voor Moonen Bouw gewerkt op een project en kende het bedrijf en de mensen. Via Facebook had ik nog een connectie met Serge Bastra, een oud-collega van bij Moonen-Wanders die nu bij Moonen Bouw werkt. Ik heb hem gebeld en gevraagd of ze bij Moonen Bouw nog mensen zochten. Ik heb toen in januari contact gehad met Rob Moonen en hij vertelde mij dat ze op dat moment niemand zochten, maar dat we contact zouden houden, verteld Luc. “In mei belde Rob me of we konden praten en vanaf 18 mei werk ik nu hier als tegelzetter!”
“Ik wil me meer en meer als all-rounder ontwikkelen, daarin zoek ik de uitdagingen, want als tegelzetter heb ik niet veel uitdagingen meer”, zegt Luc lachend. Ondertussen loopt Serge langs en op de vraag waarom hij Luc heeft aanbevolen bij Rob is Serge duidelijk: “Het is gewoon een fijne vent, een vakman en we hebben jaren fijn samengewerkt en nu ook weer.” Serge gaat verder op de badkamer met het plaatsen van rachels voor het plafond in de douche en Luc klimt op de ladder om hem te helpen. Serge boort en Luc slaat de pluggen erin. Want voorlopig is er nog niks te betegelen…
Tekst en foto’s: Marco Schreijen, SchreijenDotCom
Sorry, reageren is niet meer mogelijk.